بر اساس روایتى، زنان از راه رفتن در وسط جاده نهى شده اند و در مقابل، به راه رفتن از کنار دیوارها و جاده ها توصیه شده اند:

لَیْسَ لِلنّساءِ مِنْ سَرواتِ الطّریقِ شى ءٌ و لکنّها تَمشى فى جانِبِ الْحائِطِ و الطَّریقِ.
1
براى زنان جایز نیست که از وسط جاده حرکت کنند. آن ها باید در یک طرف دیوار و جاده راه بروند.
به نظر مى رسد یکى از حکمت هاى چنین دستورى این است که معمولاً مردان به دلیل وظایف اجتماعى، بیش تر در خیابان ها رفت و آمد مى کنند و راه رفتن زنان در وسط جاده ها و خیابان ها، باعث اختلاط و برخورد آن ها با مردان مى گردد و اختلاط زن و مرد نامحرم در رفت و آمد، از جمله مقدمات تحریک غریزه جنسى است. در روایتى از امیر مؤمنان علیه السلام که مظهر کامل غیرت دینى است نقل شده است:
یا اَهلَ الْعِراق نُبِّئْتُ أنَّ نِسائَکُمْ یُدافِعْنَ الرِّجالَ فى الطَّریق أما تَسْتَحْیون.
2
اى مردم عراق! با خبر شدم که زنان شما در راه و جاده با مردان برخورد مى کنند و به آن ها تنه مى زنند، آیا از این کار شرم نمى کنید.