بسم الله الرحمن الرحیم
شهید کربلا حضرت حسین رضی الله عنه
مقدمه
با شهادت مظلومانه و دردناک جگرگوشهی رسول الله صلی الله علیه و آله وسلمو سرور جوانان اهل بهشت، کدام انسان خصوصاً مسلمان است که این درد را احساس نکند یا اینکه آن را فراموش کند؟! البته روح بلند شهید کربلا، در جستجوی آن افرادی است که شریک اندوه و غم او هستند و هدفشان یکی است و آن، اجرای دین جدّش رسول معظم اسلام صلی الله علیه و آله وسلم میباشد. او با زبانی ساکت، اما عملی که گویای بسیاری از واقعیتهاست، همیشه مسلمین جهان را به این هدف بزرگ که از مدینه به مکه و از مکه راهی کوفه شد و اولاد و اهل بیت خود را قربان نمود و خودش نیز قربان شد، دعوت میدهد.
اگر واقعه شهادت اُسوهی آزادی و حرّیت را از اوّل تا پایان با دقت مورد مطالعه قرار دهیم و نامهها و سخنرانیهای روشنگرانه ایشان را به خوبی بخوانیم، کاملاً متوجّه خواهیم شد که هدف از حرکت به سوی شهادت، به شرح ذیل بود:
۱- رواج کامل قوانین قرآن و سنت.
۲- برقراری نظام عادلانه اسلامی.
۳- جهاد و پیکار با بدعت ملوکیّت و نظام پادشاهی.
۴- مرعوب نشدن در مقابل حق.
۵- فدا کردن جان، مال و اولاد در راه رسیدن به آرمان.
۶- پریشان نشدن در مقابل افراد باطل و توکل و اعتماد بر خداوند.
حضرت حسین رضی الله عنه جزء قهرمانانی است که در مبارزه با ستم و مقاومت در برابر ظلم خود را فدا کرد و جان دادن در این راه را آسان شمرد. او ماندن با عزّت را میخواست و رفتن بسوی حق را عزت میدید و از این رو، هرگز با باطل و ستم سازش نکرد.
حضرت حسین رضی الله عنه ملاک خود را برای زندگی بیان میکند و میفرماید:«لا والله لا اعطیکم بیدی اعطاء الذلیل و لا افرّ فرار العبید»[۱]
اسم و نسب و برخی از فضائل حضرت حسین رضی الله عنه
ایشان، ابوعبدالله، حسین بن علی بن ابی طالب بن عبدالمطلب بن هاشم، نوه رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم ، ریحانه و فرزند محبوب فاطمة الزهرا میباشد. حضرت حسین رضی الله عنه در پنجم شعبان سال چهارم هجری در مدینه منوره به دنیا آمد و در روز عاشورا، سال ۶۱ هجری در ماه محرم در سرزمین کربلا به شهادت رسید.[۲]
وقتی رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم از ولادت ایشان باخبر شد، بینهایت خوشحال گردید و شادمانه به دیدار نوه عزیز خود شتافت، کامش را با لعاب دهان مبارکش، متبرک ساخته و در حق وی دعای خیر نمود.
آنگاه پیامبر از حضرت علی رضی الله عنه پرسیدند که نامش را چه نهادهاید؟ فرمودند: «حرب». پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم تبسم زدند و فرمودند: نام او «حسین» است.[۳]
کنیه ایشان، ابوعبدالله است و بعد از شهادت، ایشان را ابوالاحرار یا ابوالشهداء میخواندند.
حضرت ابوهریره رضی الله عنه روایت میکند که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم در بیان مهر و محبت حضرت حسین رضی الله عنه فرمودند: «من أحب الحسن و الحسین فقد أحبّنی و من أبغضهما فقد أبغضنی»[۴].
هر کس حسن و حسین را دوست بدارد، در واقع مرا دوست دارد و هر کس با این دو، بغض و دشمنی ورزد، با من دشمنی ورزیده است.
حضرت عبدالله بن عمر رضی الله عنه میفرماید: من از رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم شنیدم که فرمودند: این دو (حسنین) دو ریحان من در دنیا هستند.
محبت حسین رضی الله عنه به محبت رسول خدا میانجامد و محبت رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم به محبت الله جل جلاله منتهی میشود.[۵]
رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم این دو را بسیار دوست میداشت، تا جایی که نقل شده است که یکبار رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم گریه آنان را شنید و بسیار ناراحت شد و به مادر آنان خطاب فرمود: آیا نمی دانی که گریه این دو، مرا ناراحت میکند.[۶]
ویژگیهای منحصر به فرد
سیرهنویسان مینویسند: دو نوه آن حضرت صلی الله علیه و آله وسلم دارای خصوصیات منحصر به فرد خود هستند. به عنوان مثال: امام حسن رضی الله عنه از سر تا سینه و همچنین از نظر سیما و رخسار، مشابه آن حضرت صلی الله علیه و آله وسلم بود. و از سینه تا قدمهای مبارک، مشابه علی رضی الله عنه بود.
و حسین رضی الله عنه از سر تا سینه مبارک، مشابه علی رضی الله عنه و از سینه تا قدمهای مبارک و همچنین از نظر قامت و اندام، شباهت زیادی به آن حضرت صلی الله علیه و آله وسلم داشت و در عین حال، از ویژگیها و سجایای اخلاقی بسیار والایی برخوردار بود که او را به جد بزرگوارش از هر حیث مشابه میساخت.
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم در فضیلت حضرت حسن و حسین رضی الله عنهما فرمودند: «الحسن و الحسین سیدا شباب أهل الجنه»[۷]. حسن و حسین سردار جوانان بهشت هستند.
همچنین در جایی دیگر فرمودند: هیبت و بزرگواریام به حسن رضی الله عنه و جرأت و سخاوتم، به حسین رضی الله عنه میرسد.
اصحاب گرامی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم ، علاقه و احترام خاصی نسبت به حضرت حسن و حسین رضی الله عنهما داشتند. حضرت ابوبکر رضی الله عنه درباره احترام به اهل بیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم میفرماید: «ارقبوا محمداً فی أهل بیته»[۸]. احترام و حرمت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم را در مورد اهل بیت آن حضرت، مراعات کنید.
ابوجعفر، محمد بن یعقوب کلینی (متوفی ۳۲۹ هجری) از حضرت باقر رضی الله عنه روایت میکند: «چون دختر یزدگرد را برای عمر آوردند، دوشیزههای مدینه به تماشای او آمدند، او را به مسجد آوردند و عمر رضی الله عنه به توصیه حضرت علی رضی الله عنه او را آزاد گذاشت که هر که میخواهد انتخاب کند و او حسین بن علی رضی الله عنه را انتخاب نمود.[۹]
این ماجرا، حکایت از تقدیر و بزرگداشت حضرت عمر رضی الله عنه به اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم دارد و مقام والای حضرت حسین رضی الله عنه را نزد عمر فاروق رضی الله عنه به اثبات میرساند.
ادامه مطلب را از دست ندهيد.
منبع : http://m-motahari.net/fa/